Het is inmiddels een terugkerend patroon geworden. Eigenlijk zoals elke avondmaaltijd.
Onze zoon zit aan tafel en gedraagt zich onaangepast. Hij daagt uit, jent, maakt repeterende geluiden, ontwijkt vragen of geeft antwoorden die kant nog wal raken. Elk begin van een gesprek loopt dood.
Mijn dochter ergert zich zichtbaar. Zij verlangt, heel terecht, naar een moment waarop ze gewoon een gesprek kan voeren, zonder dat iemand daar continu doorheen komt.
En wij… wij corrigeren. We sturen bij, benoemen, leggen uit, spreken verwachtingen uit. Opnieuw en opnieuw. Met geduld, met nuance, zonder verwijt. Althans, dat proberen we.
Maar na de duizend-en-eerste keer dezelfde toon kiezen, dezelfde woorden gebruiken, dezelfde uitleg geven, komt er toch een moment waarop je als ouder denkt: ben ik nou gek of… werkt dit gewoon niet?
Want als ik altijd doe wat ik altijd deed, krijg ik ook wat ik altijd kreeg.
En dus besloot ik om onze aanpak onder de loep te nemen. Niet vanuit frustratie alleen, maar ook vanuit eerlijkheid. Want als we echt kijken, leidt wat we doen nergens toe. 🫣
Is het binnen ons gezin dan niet mogelijk om samen een maaltijd te hebben zonder dat onze oudste elke vorm van contact afwijst? Is het überhaupt mogelijk dat mijn man en ik een normaal gesprek met elkaar voeren in zijn nabijheid?
Wat ons keer op keer verbaast, is dat hij buitenshuis wél in staat is zich te verhouden tot anderen. Dat hij daar niet voortdurend de aandacht opeist en zich sociaal adequater gedraagt.
En ergens weten we het antwoord al.
Thuis is de plek waar hij volledig kan ontladen.❣️
Waar hij niet meer hoeft te voldoen. Waar de opgebouwde spanning eruit komt. En zodra hij de sociale “verplichting” voelt, het moeten deelnemen, het moeten verbinden, uit zich dat bij hem in gedrag dat voor ons als storend en uitdagend voelt.
Niet omdat hij ons bewust wil dwarszitten, maar omdat hij die druk simpelweg niet kan dragen.
En dat besef maakt dat je jezelf een andere vraag moet stellen.
Niet langer: hoe krijgen we het gezellig aan tafel?
Maar: wat is voor hem haalbaar zonder dat het escaleert?
Mijn man en ik hebben daarom een besluit genomen. 👇
Onze oudste hoeft nog maar tien minuten aan tafel te zitten. 10 minuten? Ja maar 10 minuten.
Hij hoeft niet te wachten tot iedereen klaar is. We kaderen daarmee de tijd waarin er iets van hem gevraagd wordt op sociaal vlak. We hopen dat dit hem rust geeft, overzicht en misschien zelfs een klein beetje ruimte om wél aan te haken, al is het maar kort.
Want als we eerlijk zijn, botst hier iets fundamenteels.
Zijn behoefte aan rust en ontprikkeling botst met onze behoefte aan verbinding en onze wens om hem mee te nemen in sociale normen. En misschien is de vraag wel: wie houden we voor de gek als we blijven vasthouden aan hoe het “hoort”?
We moesten dit ook uitleggen aan onze jongste.
Waarom haar broer, die vijf jaar ouder is, andere regels krijgt. Waarom hij eerder van tafel mag. Waarom hij iets “krijgt” wat zij niet krijgt. En dat vraagt iets van haar.
Maar we hebben er altijd voor gekozen om transparant te zijn. Om uit te leggen dat haar broer simpelweg andere dingen nodig heeft. Dat zijn brein anders werkt en dat sommige dingen voor hem veel meer energie kosten dan voor haar.
Ze is een meisje met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en een sterk empathisch vermogen. Ze begrijpt het. Ze ziet het. En misschien wel het meest bijzondere: ze accepteert het.
Zonder strijd. Zonder verwijt.
Het is geen ideale situatie.
Het is geen Pinterest-waardig gezinsmoment met lange gesprekken en verbinding aan tafel. Met onze zoon aan tafel is dat überhaupt zelden voorgekomen.
Maar het is wel eerlijker. Passender. Rustiger.
En misschien is dat uiteindelijk waar het om gaat.
Niet hoe het eruitziet van buitenaf,
maar wat er van binnen klopt.
Praktijk Eigen Spoor in Hengelo
Kindercoach Rebecca de Jong
Reactie plaatsen
Reacties