In mijn praktijk ontmoet ik veel kinderen die diep voelen. Kinderen die niet zomaar “meegaan”, maar eerst willen ervaren: is het hier veilig?
Soms zie ik dat terug in hoe ze de ruimte binnenkomen. Voorzichtig. Aftastend. Dicht bij hun ouder.
En regelmatig hoor ik dan: “Misschien is het beter als ik even wegga?”
Maar wat als dat kind juist laat zien wat het nodig heeft? Veiligheid gaat vóór zelfstandigheid.
Bij sommige kinderen is nabijheid geen teken van afhankelijkheid, maar van wijsheid. Ze voelen haarfijn aan wat ze aankunnen, wanneer iets te veel is en wat hen helpt om zich wél te openen.
Voor deze kinderen is veiligheid geen startpunt dat je kunt overslaan. Het is de basis van waaruit alles groeit.
Toen mijn dochter werd geboren, lag ze lange tijd op mijn buik. We lieten de navelstreng rustig uitkloppen. Geen haast. Geen abrupte overgang. Ze mocht ervaren: de wereld buiten de buik is net zo veilig als daarbinnen. Geen plotselinge scheiding, maar een zachte landing.
Overgangen vragen tijd en dat is precies wat ik vaak terugzie bij gevoelige kinderen. Overgangen van thuis naar school, van ouder naar coach, van bekend naar onbekend, vragen tijd, afstemming en vertrouwen. Niet duwen. Niet forceren. Maar aanwezig blijven.
We denken soms dat wij kinderen moeten leren hoe het moet. Maar vaak laten zij óns zienwanneer ze ruimte nodig hebben, wanneer ze nabijheid nodig hebben, wanneer ze er klaar voor zijn om los te laten.
De vraag is niet: “Hoe krijgen we het kind zelfstandig?” Maar: “Wat heeft dit kind nodig om zich veilig genoeg te voelen om die stap zelf te zetten?”
In mijn werk als kindercoach in Hengelo werk ik vanuit dat vertrouwen. Soms betekent dat: een ouder die (deels) aanwezig blijft en samen de eerste stappen zetten om van daaruit langzaam ruimte te maken. Niet omdat een kind het “niet alleen kan”, maar omdat het nog niet alleen hoeft.
Kinderen zijn trouw aan zichzelf. Ze weten vaak precies wat ze nodig hebben, als wij bereid zijn te kijken en te luisteren. Wanneer we dat serieus nemen, gebeurt er iets bijzonders: veiligheid groeit vertrouwen groeit en van daaruit… zelfstandigheid vanzelf
Tot slot, misschien is de grootste vraag niet hoe we kinderen loslaten, maar hoe we hen zo veilig mogelijk laten landen, zodat ze uiteindelijk zélf hun weg durven gaan.
Praktijk Eigen Spoor
Kindercoach in Hengelo
Rebecca de Jong
Reactie plaatsen
Reacties